نخستين نگاهي که مارا بهم دوخت،
نخستين سلامي که در جان ما شعله افروخت،
نخستين کلامي که دل هاي ما را
به بوي خوش آشنايي سپرد و
                                            به مهماني عشق برد؛
پر از مهر بودي!
پر از مهر بودم!
همه شوق بودي!
همه شور بودم!

چه خوش لحظه هايي که دزادانه از هم
نگاهي ربوديم و رازي نهفتيم!
چه خوش لحظه هايي که "مي خواهمت " را
به شرم و خموشي نگفتيم و گفتيم!

دو آواي تنهاي سرگشته بوديم
رها در گذرگاه هستي
به سوي هم از دورها پرگشوديم.

چه خوش لحظه هايي که در پرده ي عشق ،
چو يک نغمه ي شاد، با هم شکفتيم!

چه شبها ، چه شبها که همراه حافظ
در آن کهکشانهاي رنگين؛
در آن بي کرانهاي سرشار از نرگس و نسترن
                                                               ياس و نسرين
ز بسياري شوق و شادي نخفتيم!

تو با آن صفاي خدايي
تو با آن دل و جان سرشار از روشنايي
ازين خاکيان دور بودي.
من آن مرغ شيدا
در آن باغ بالنده در عطر و رويا؛
بر آن شاخه هاي فرا رفته تا عالم بي خيالي؛
چه مغرور بودم...
چه مغرور بودم...!

من و تو چه دنياي پهناوري آفريديم!
من و تو بسوي افق هاي ناآشنا پر کشيديم .
من و تو، ندانسته دانسته ،
رفتيم و رفتيم و رفتيم،
چنان شاد، خوش ، گرم ، پويا ،
که گفتي به سر منزل آرزوها رسيديم!
دریغا! دريغا! نديديم
که دستي درين آسمانها؛
چه بر لوح پيشاني ما نوشته ست!
دريغا، در آن قصه ها و غزل ها نخوانديم،
که آب و گِلِ عشق با غم سرشته ست!
فريب و فسون جهان را
                  تو کر بودي اي دوست،
                                                    من کور بودم ...!

از آن روزها_ آه!_عمري گذشته ست
من و تو دگرگونه گشتيم،
دنيا دگرگونه گشته ست!
درين روزگاران بي روشنايي،
درين تيره شبهاي غمگين که ديگر
نداني کجايم ،
ندانم کجايي،
چو با ياد آن روزها مي نشينم
چو ياد تو را پيشِ رو مي نشانم
دلِ جاودان عاشقم را
به دنبال آن لحظه ها مي کشانم
سرشکي به همراه اين بيت ها، مي فشانم:
نخستين نگاهي که ما را بهم دوخت،
نخستين سلامي که در جانِ ما شعله افروخت،
نخستين کلامي که دلهاي ما را
به بوي خوشِ آشنايي سپرد و
                                           به مهماني عشق بُرد...
پر از مهر بودي!
پر از مهر بودم!...